Intro

Onze geest is als een stad met prachtige parken, rijkgevulde bibliotheken, restaurants en concertzalen, maar ook met slecht befaamde buurten, vunzige steegjes en gevaarlijke kroegen. Sommige kunstenaars hebben een voorkeur voor deze oorden en gaan op verkenning in de donkerste en meest angstaanjagende krochten van hun brein.
Het kan echter ook minder wild, terwijl nochtans dezelfde thematiek aan bod komt. Wie meer ingetogen of timide is ingesteld zoekt een minder confronterende weg, en vindt een uitkomst in het gebruik van alter ego’s, metaforen, projecties en andere versluieringen. Ook de vormgeving is dan introverter. Er is veel dat noodzakelijkerwijs voor de kijker verborgen blijft. Om het desondanks toch enigszins bevattelijk te maken gaat de kunstenaar op zoek naar een systeem, een min of meer logische indeling, een hiërarchische of seriële structuur. Die is ook voor hem(haar)zelf nuttig en onontbeerlijk, om emoties en impulsen onder controle te houden en de zelfcensuur te verzoenen. (uit de tentoonstellingstekst van Paul Ilegems, 2009)

Als kunstenaar ben ik een toeschouwer. De concretisering van mijn indrukken gebeurt in beelden die zich bewegen tussen het poëtische en het documentaire, tussen geschiedenis van betekenissen en wat je ermee kan doen.
Mijn werk vertelt met de stemmen van anderen.

Hierbij ben ik geboeid in het nut van het onnuttige van de kunstpraktijk tegenover economische of maatschappelijke mechanismen. Zo kan ik dingen in vraag stellen die eerder filosofisch, antropologisch of zelfs poëtisch zijn. Identiteit, (dagelijkse) handelingen, aan- en afwezigheid/heden, verplaatsing, migratie en culturele invulling en verschillen. Ik ben geïnteresseerd in het belang van objecten hierbij en in de mate waarin zij slagen betekenissen door te geven en zo dragers worden van beelden. Of zelf een beeld worden.

Dit betekent dat ik verschillende ‘waarheden’ wil tonen. Mijn kunstpraktijk strekt zich uit over schilderijen, installaties en films. Zij maken allen deel uit van een (eigen) blik op de realiteit, die ik als dwingend ervaar en die getuigt van een betrokkenheid die zich uitstrekt over het individuele en het publieke.

 

Read this post in EN